หลังผ่านทริปฝึกหัดที่ฮอกไกโดได้เกือบปี กะโปโลเริ่มซ่าอยากสยายปีกไปตะลอนไกลต่างเมืองซะแล้ว แต่แม้แต่เพื่อนเที่ยวบางครั้งก็ใช่จะหาตัวจับได้ง่ายๆ ดังนั้นเมื่อมีโอกาสให้จับพลัดจับผลูได้เพื่อนร่วมทางมาอีกคน เป็นหนึ่งสาวหน้าใหม่ที่เพิ่งมาถึงญี่ปุ่นแบบหมาดๆ แม้จะยังไม่ทันได้สนิทกันมากนัก แต่ดูก็น่าจะเข้ากันได้ และลงตัวในเรื่องเวลา บวกด้วยความอยากเที่ยวเต็มปรี่ แผนท่องยุโรปแบบฉุกละหุกในช่วงปิดเทอมฤดูร้อนเดือนก.ค. ก็ผุดขึ้นมาให้ต้องวุ่นวายกันอีกครั้ง 

ทริปครั้งนี้เบื้องต้นสองสาวจะแยกย้ายกลับเมืองไทยกันเองก่อน จากนั้นก็หนีออกจากบ้านไปด้วยกันเพียงลำพังสองคน และไปไกลถึงยุโรปนู่นเลย เป็นทริปหนีออกจากบ้าน 12 วันเต็มในยุโรป (ไม่นับรวมวันที่เท้ายังแตะอยู่บนผืนแผ่นดินไทย) ซึ่งก็กำลังดี ไม่น้อยไปจนเป็นชะโงกทัวร์ ไม่มากไปจนอยากร้องไห้กลับบ้าน และเพราะที่ยุโรปเป็นฤดูร้อนพอดี สัมภาระจึงเล็กกระทัดรัด เคลื่อนตัวไม่ทุลักทุเลนัก เหมาะกับการท่องยุโรปช่วงพีค ที่อาจต้องเบียดเสียดและแย่งชิงทรัพยากรต่างๆ กับนักท่องเที่ยวอีกมหาศาล

ส่วนเส้นทาง พวกเราไม่เจาะลึกประเทศใดโดยเฉพาะ จึงไม่ค่อยต่างจากกรุ๊ปทัวร์ที่ทำขายเท่าไรนัก แต่ก็เป็นเส้นทางฝรั่งเศส-สวิส-ออสเตรีย-เยอรมัน ที่ยืดเวลานานถึงสองเท่าเชียวล่ะ พวกเราตั้งใจใช้รถไฟเป็นหลัก ดังที่เคยฝึกปรือมาจากที่ญี่ปุ่น (แค่ดูตารางรถไฟให้เป็นก็ไม่ยากแล้ว ไม่ต้องง้อใครมาขับรถให้) และจะอาศัยยูเรลพาสมาใช้ในทริปนี้

แต่กว่าจะรู้ตัวว่าควรซื้อตั๋วยูเรลพาสกี่วัน ก็ต้องออกแบบเส้นทางคร่าวๆ ก่อน โดยมีตารางรถไฟของ Thomas Cook เป็นตัวช่วย วันไหนที่ต้องนั่งรถไฟก็จะวางแผนให้นั่งคุ้มจนเต็มที่ วันไหนที่เดินทางน้อยก็ซื้อตั๋วเป็นครั้งๆ ไม่สิ้นเปลืองวันในยูเรลพาสโดยไม่จำเป็น นอกจากนี้ยังทำตัวติดกันและได้ประโยชน์จากตั๋วเซฟเวอร์พาสสำหรับสองคนขึ้นไปในราคาพิเศษ สุดท้ายพวกเราลงเอยที่ตั๋วยูเรลเซฟเวอร์พาสแบบ 10 วัน สำหรับการเดินทาง 12 วัน ในสี่ประเทศ

เรื่องที่พัก ถ้าไม่ใช่ที่พักฟรีจากคนรู้จักแถวนั้น ยูธโฮสเตลราคาประหยัดจะเป็นตัวเลือกอันดับแรก บางคืนก็ต้องอาศัยรถไฟตู้นอนเดินทางข้ามประเทศไกลๆ ทั้งหมดนี้จองเตรียมไว้ล่วงหน้าเรียบร้อย จะได้ไม่เสียแผนการเดินทางต่อเนื่องในหลายประเทศ

ส่วนเรื่องอาหารการกินดูจะนอกเหนือจากการเตรียมการ เนื่องจากเป็นทริปแรกที่ค่อนข้างฉุกละหุกและยังนึกไม่ถึง (แต่ถ้านึกให้ถึงก่อนจะช่วยได้เยอะ) จึงยกไว้ไปจัดการเอาตรงหน้าแบบทื่อๆ  

เรื่องเงินทอง สมัยนั้นยังไม่มีบัตรเครดิต (ถ้ามีคงทุ่นแรงได้อีกเยอะ) จึงถือแต่เงินสดล้วนๆ ซึ่งก็ปลอดภัยและวางใจได้ในระดับหนึ่ง โดยเฉพาะทริปในประเทศที่เลือกไปครั้งนี้ (ให้คะแนนความปลอดภัยเป็นรองญี่ปุ่นนิดนึง) แม้เงินยูโรยังไม่เริ่มใช้ ก็ทำให้ลำบากหน่อยที่ต้องพกเงินสดไปหลายสกุล ทั้งฟรังฝรั่งเศส ฟรังสวิส มาร์คเยอรมัน และชิลลิ่งออสเตรีย (โห รู้เลยว่าเหตุเกิดเมื่อนานมากกกแล้ว)

แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเป็นทริปกะโปโลรุ่นแรกๆ ที่รวมเรื่องราวดีๆ ไว้เยอะแยะ จนไม่มีทางลืมได้เลย

2.1 ขวัญเอ๋ยขวัญมานะ (ณ) ปารีส

เช้าตรู่ของวันที่ 14 ก.ค. ซึ่งเป็นวันชาติของประเทศฝรั่งเศส ในที่สุดพวกเราสองสาวก็ดั้นด้นลัดฟ้ามาถึงสนามบิน Charles de Gaulle และกำลังมุ่งหน้าสู่ใจกลางกรุงปารีส นครหลวงในฝันของหลายต่อหลายคนในอีกไม่กี่อึดใจนี้แล้ว โดยในทริปนี้พวกเราวางแผนจะใช้เวลาที่ประเทศฝรั่งเศสเพียงสองวัน ซึ่งเผื่อเวลาไว้สำหรับเที่ยวชมปารีสในวันแรกนี้วันเดียว ในขณะที่วันที่สองถูกจับจองสำหรับการเยี่ยมชมแวร์ซายน์ ก่อนที่จะเคลื่อนย้ายสู่ประเทศอื่นต่อไป 

เมื่อถึงที่พักและปลดเปลื้องสัมภาระที่ดูจะเกะกะนักในยามอยากเที่ยวเต็มประดา พวกเราก็เข้าเกียร์เดินหน้าออกสำรวจเมืองต่อทันที โดยมีเป้าหมายแรกที่ประตูชัย (Arc de Tromphe) อันเป็นศูนย์กลางการคมนาคมที่จอแจที่สุดแห่งหนึ่งกลางกรุงปารีส ซึ่งในวันนี้ดูจะพิเศษกว่าประตูชัยในวันอื่น เพราะนอกจากนักท่องเที่ยวที่หนาแน่นเป็นปกติแล้ว ก็ยังคราครั่งไปด้วยบรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลองวันชาติ เพื่อเป็นเกียรติแก่ชัยชนะของทหารฝรั่งเศสเมื่อครั้งอดีต 

ประตูชัยในวันชาติฝรั่งเศส

รำลึกถึงเหตุการณ์เมื่อครั้งอดีต

และในบรรดาถนนทั้ง 12 สายที่มาบรรจบกัน ณ ประตูชัยแห่งนี้ ชองอะลิเซ่ (Av. Des Champs Elysees) เป็นถนนสายที่ใหญ่และโดดเด่นที่สุด (สังเกตุไม่ยากเลย) ซึ่งลูกทัวร์กะโปโลก็มีโอกาสได้เตร็ดเตร่ พร้อมสัมผัสกับบรรยากาศอันแสนน่ารัก และร้านค้าหรูบนถนนสายนี้ได้พักใหญ่ๆ จนเมื่อได้สติว่าหลุยส์ วิตตองรุ่นใหม่เอี่ยมอ่องที่กำลังลองสวมสะพายอยู่นี้ ออกจะไกลเกินเอื้อมสำหรับมิสกะโปโลไป (หลาย) หน่อย จึงได้แต่เมียงมองด้วยความอาลัยและพากันจากไป ก่อนลงเอยมื้อเที่ยงในร้านอาหารเอาท์ดอร์บนถนนสายนี้แบบชิล ชิล และทำหน้าตาให้อร่อยไปกับขนมปังมื้อแรกนี้แบบสุขสุดๆ … ให้เหมือนคนปารีส (แต่ถ้ายังเป็นแบบนี้ไปอีกหลายมื้อก็ชักไม่แน่ใจ)  

มุมหนึ่งบน ชอง อะลิเซ่

อีกมุม

หลังท้องอิ่มพวกเราก็เดินเล่นบนถนนชองอะลิเซ่ต่ออีกเล็กน้อย ผ่านจัตุรัส  Concorde อันเป็นสถานที่ที่พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 และพระนางมารีอังโตเนตถูกประหารชีวิตด้วยกิโยติน และมาหยุดที่ตรงหน้าพิพิธภัณฑ์ลูฟ Palais de Louvre ซึ่งเป็นพระราชวังเก่าก่อนที่พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 จะไปสร้างใหม่ที่แวร์ซายน์ แต่ด้วยเวลาที่จำกัดเพียงเท่านี้ พวกเราก็ไม่ได้ต่อแถวคิวอันยาวเหยียดเพื่อเข้าไปชื่นชมข้างในเลย แต่กลับพากันเดินทางต่อไปยังไฮไลท์สำคัญอีกแห่งหนึ่งของปารีสแทน 

พวกเราเดินทางมาถึงสวนสาธารณะ Park Champ de Mars อันเป็นที่ตั้งของหอไอเฟล Tour Eiffel ที่ยืนเด่นตระหง่านอยู่ข้างแม่น้ำแซนด้วยความสูงกว่า 300 เมตร และเป็นสัญลักษณ์ของกรุงปารีสที่ไม่ว่าใครก็รู้จักดี แต่พวกเราก็เพียงเฝ้าเก็บภาพและสังเกตุการณ์แบบแนบชิดติดขอบ โดยไม่ได้ขึ้นลิฟท์ไปชมวิวบนยอดหอคอยอีกตามเคย เนื่องจากคิวรอขึ้นลิฟต์ยาวเหยียดเหมือนกันทุกฝั่ง กลายเป็นภาพชินตาตามประสาแหล่งท่องเที่ยวระดับแม่เหล็กชั้นดี ที่ดึงดูดผู้คนมหาศาลให้มารวมกัน … เพื่อต่อแถวและเข้าคิว 

หลังจากที่ลูกทัวร์กะโปโลซึ่งมีเวลาน้อยนิดเกินกว่าจะยอมเสียเวลาต่อคิว ได้ภาพหอไอเฟลสวยๆ จนหนำใจแล้ว ก็ผละจากไปและโผล่ขึ้นมาอีกทีที่สถานีรถไฟใต้ดินบนเกาะซิเต้ (Cite) ซึ่งลอยตุ๊บป่องอยู่ตรงกลางแม่น้ำแซนพอดี จากตรงนี้เมื่อมองไปทางทิศตะวันออกก็พบกับสถาปัตยกรรมในยุคกลางของโบสถ์นอธเทอร์ดัม Notre Dame อันเป็นสถานที่ที่นโปเลียนได้สถาปนาตนเองขึ้นเป็นกษัตริย์ ส่วนทางทิศตะวันตกเป็นศิลปะแบบโกธิคของศาลอาญา Saint Chapelle และติดกับศาลอาญาขึ้นไปทางทิศเหนือก็คือ Conciergerie ซึ่งเป็นสถานที่ที่ใช้คุมขังพระนางมารีอังโตเนตก่อนจะถูกประหารชีวิต พวกเราใช้เวลาครู่ใหญ่สำรวจตรวจตราสถานที่ต่างๆ และเพลิดเพลินกับผู้คนมากมาย ที่มาพักผ่อนรับแสงแดดและอากาศสดชื่นที่สวนสาธารณะบนเกาะซิเต้แห่งนี้ โดยไม่คิดจะต่อแถวคิวยาวเหยียดใดๆ อีกเช่นเคย  

ด้วยวิธีที่ละม้ายคล้ายชะโงกทัวร์นี้ พวกเราก็ได้เยี่ยมชมสถานที่สำคัญต่างๆ ในกรุงปารีสจนครบเกือบทุกที่ ในขณะที่เจ็ทแลคและความเมื่อยล้าสะสมจากการเดินทางไกลเริ่มออกฤทธิ์ ทำให้ในที่สุดพวกเราจึงจำยอมพักรบและจบกะโปโลทัวร์ปารีสไว้ชั่วคราวแต่เพียงเท่านี้

แต่กระนั้นความตื่นเต้นที่อยากตะลอนต่อในรอบดึก เพื่อชื่นชมบรรยากาศค่ำคืนในวันพิเศษซึ่งไม่มีให้เห็นได้บ่อยนักเช่นนี้ ก็ฉุดให้ฉันต้องลุกออกจากที่พักเพียงลำพัง เนื่องจากสมาชิกกะโปโลที่ร่วมทางกันมา บัดนี้ยังไม่ฟื้นคืนสภาพจนต้องบายรอบนี้ไป

ฉันมุ่งหน้าสู่สถานีรถไฟใต้ดินเพียงคนเดียว และในขณะที่กำลังงกๆ เงิ่นๆ เสียบตั๋วอยู่ตรงประตูทางเข้า ก็ถูกมือดีผลักเข้าให้จากด้านหลัง ฉันตกใจมากจนต้องรีบกระโดดจ้ำอ้าวผ่านประตูเข้าไปด้านในทันที เพื่อจะได้สลัดตัวและหลีกให้ไกลจากเงาตะคุ่มข้างหลังนั้น และเมื่อหันกลับมาก็พบกับคุณพี่มืดคนหนึ่งกำลังเดินตามเข้ามา พร้อมกับก้มตัวค่อมๆ จนเตี้ยกว่าระดับความสูงของประตูทางเข้าสถานี ซึ่งเมื่อพ้นประตูปุ๊บก็พรวดพราดจากไปอย่างเร็ว แบบไม่เสียเวลาหันกลับมาทักทายกันเลย 

ช่องประตูทางเข้ามีอยู่หลายช่องและปราศจากผู้คนขวักไขว่ ทำให้ฉันคิดได้สถานเดียวว่าคุณพี่เขาเลือกใช้ช่องประตูเดียวกับฉัน แถมยังกดดันฉันซึ่งกำลังอืดอาดให้เร่งฝีเท้าขึ้น คงเพื่อจะแอบขึ้นรถไฟแบบประหยัดทรัพย์ก่อนที่นายสถานีจะหันมาจับได้ แหม ถ้าเป็นเช่นนี้จริง กะโปโลหน้าใหม่วันแรกและตัวคนเดียว เจอเข้าแบบนี้ก็เสียววาบเหมือนกันนะ ถึงแม้จะมีเรื่องหวิวๆ มาสะกิดที่ขั้วปอดเข้าเต็มเปา ฉันก็ยังทำใจสู้และตั้งหน้าตั้งตาเดินทางต่อไป จนได้มายลโฉมหอไอเฟลท่ามการบรรยากาศเฉลิมฉลองในค่ำคืนพิเศษนี้สมใจ แต่ในใจก็ภาวนาขออย่าได้เจอะกับพี่มืดคนเมื่อกี๊อีกเลย   

จบจากค่ำคืนพิเศษด้วยความรู้สึกแบบขวัญเอ๋ยขวัญมา แต่กะโปโลทั้งสองก็ยังนอนหลับพักผ่อนอย่างสบายใจเฉิ่ม รุ่งขึ้นเช้าวันที่สองพวกเราตื่นกันไม่ไหวดังคาด (ในแผนเที่ยวก็เผื่อเวลาให้โอ้เอ้แบบรู้ทันไว้แล้ว) ทำให้เริ่มต้นวันใหม่กันซะสายโด่เชียว แต่การเดินทางด้วยรถไฟจากปารีสไปยังแวร์ซายน์ (Versailles) ก็ใช้เวลาในเดินทางเพียง 40 นาทีเท่านั้น จึงนับว่าไม่ช้าเกินไปเลยสำหรับทีมกะโปโลตื่นสาย 

ใครก็ตามที่เดินทางมาเยือนประเทศฝรั่งเศสเป็นครั้งแรกและมีเวลาเพียงไม่กี่วัน (ดังเช่นพวกเราและกรุ๊ปทัวร์ที่ตะลอนไปครั้งละหลายๆ ประเทศ) ร้อยทั้งร้อยจะต้องบรรจุแวร์ซายน์ไว้ในแผนเที่ยวแน่นอน ทำไมน่ะหรือ ก็เพราะแวร์ซายน์เป็นพระราชวังที่อลังการงานสร้างมากๆ และมากกว่าพระราชวังเก่าลูฟในกรุงปารีส (ซึ่งตอนนี้คือพิพิธภัณฑ์ลูฟ) หลายเท่านัก ถึงขนาดที่กลายเป็นชนวนเริ่มต้นของการปฏิวัติในสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 และสิ้นสุดระบอบกษัตริย์ในประเทศฝรั่งเศส 

และนอกจากความโอ่อ่าอลังการแล้ว พวกเรายังตื่นตากับผู้มาเยือนจำนวนมากที่ต่อคิวเข้าชมเป็นแถวยาวเหยียด ซึ่งแม้จะคล้ายเป็นภาพชินตาเสียแล้ว แต่ด้วยความที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรเลย พวกเราก็เผลอตัวและปล่อยใจไปต่อคิวรอในแถวที่สั้นกว่าแถวอื่นทั้งหมด เมื่อรู้ตัวอีกทีว่าเข้าทางฝั่งนี้ไม่ได้เนื่องจากเป็นทางเข้าของกรุ๊ปทัวร์ จึงต้องเผ่นแน่บไปต่อคิวนับหนึ่งใหม่ที่ทางเข้าสำหรับนักท่องเที่ยวรายบุคคลที่อีกฟากหนึ่ง ทำให้เสียเวลาค่าโง่ไปฟรีๆ ตั้งนาน 

ต่อเมื่อเข้ามาข้างในได้แล้วก็เก็บภาพกันอย่างเมามันให้คุ้มกับที่ต้องต่อคิวรอถึงสองครั้งสองครา (ภายในบริเวณอนุญาตให้นักท่องเที่ยวถ่ายรูปได้อย่างค่อนข้างอิสระ) นอกจากนี้ระหว่างเดินชม ลูกทัวร์กะโปโลก็หาโอกาสกระแซะเข้ากลุ่ม และร่วมฟังคำบรรยายจากหัวหน้ากรุ๊ปทัวร์โน้นที นี้ที ซึ่งมีให้เลือกหลายกรุ๊ปหลากภาษาแล้วแต่จะชอบใจ ทำให้พอได้เรื่องราวมาพอประติดประต่อเป็นความรู้ติดตัวกลับบ้านได้เยอะเหมือนกัน 

มุมสวดมนต์

อีกมุมของความหรูหราพื้นที่กว้างขวาง

หนึ่งในเรื่องราวที่ฉันยังติดใจและจำได้ดี ก็คือภาพเขียนสีน้ำมันในวันที่นโปเลียนขึ้นครองราชย์ ซึ่งจากในภาพจะเห็นว่านโปเลียนยกมงกุฏขึ้นมาสวมเองในพิธีปราบดาภิเษก ณ โบสถ์นอธเทอร์ดัม โดยมีพระนางโจเซฟินคู่ชีวิตนั่งเป็นพยานอยู่เบื้องหน้า พร้อมด้วยนักบวชอีกจำนวนหนึ่งที่ออกสีหน้าไม่พอใจอย่างชัดเจน เนื่องจากบทบาทสำคัญแต่ครั้งอดีตนั้นถูกลดทอนลง  

สวนสวย

และด้วยเวลาเพียงสองวันในฝรั่งเศส กะโปโลก็เก็บตกมาได้เยอะจนเกินคุ้ม ต่อจากนี้ก็ได้เวลาที่ต้องเตรียมเดินทางข้ามประเทศกันต่อแล้ว

ทุกสิ่งรอบตัวจะปรับเปลี่ยนเป็นโอกาสใหญ่น้อยได้แค่ไหน ก็อยู่ที่เรา … บ่อยครั้งโอกาสแรกในชีวิตจะเป็นจุดเริ่มต้นของโอกาสในครั้งต่อๆ ไป

ครั้งแรกที่มีโอกาสได้เดินทางออกนอกประเทศไกลๆ คือตอนที่สอบได้ทุนไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น เป็นครั้งแรกที่ลูกกบที่เคยชินแต่กับการถูกประคบประหงมในกะลา มีโอกาสบริหารจัดการชีวิตของตัวเองเต็มที่ ทั้งเรื่องเรียน และการใช้ชีวิต ที่แต่งแต้มประสบการณ์ใหม่ๆ ให้กับกะลาใบเดิม รวมถึงการเดินทางไปเยือนสถานที่ต่างๆ ทั่วญี่ปุ่น

1.1 นัดแรกที่ฮอกไกโด

ในช่วงแรกลูกกบได้แต่อาศัยติดตามหัวหน้าทริปคนอื่น เพื่อเก็บตกประสบการณ์แปลกใหม่แบบกลุ่มใหญ่ เมื่อมั่นใจว่าฝึกฝนจนแข็งแกร่งขึ้นแล้ว ก็อยากมีอิสระเลือกเผชิญโลกกว้างด้วยลำแข้งของตนเองบ้าง ดังนั้นในปิดเทอมฤดูร้อนครั้งหนึ่ง เมื่อลูกกบสามารถชักชวนเพื่อนร่วมทางได้อีก แม้จะเพียงคนเดียว แต่ก็พอสำหรับเปิดประสบการณ์ไกลจากโอซาก้าถึงฮอกไกโดครั้งแรกของทีมกบสองสาว  พวกเราต้องเตรียมทุกอย่างด้วยตนเองตั้งแต่ต้นจนจบ นับเป็นคอร์สฝึกบินชั้นเยี่ยมสำหรับกะโปโลมือใหม่ เพราะเรียนรู้และฝึกปรือได้เต็มที่ โดยไม่ต้องกังวลนักเกี่ยวกับความปลอดภัย (ข้อดีของการเดินทางท่องเที่ยวในญี่ปุ่น) 

การเตรียมทุกอย่างด้วยตนเอง ทำให้ได้รู้จักกับ JR Pass เป็นครั้งแรก เป็นครั้งแรกที่ได้ศึกษาเส้นทางและวิธีการใช้ตารางรถไฟ JR อย่างละเอียด เป็นครั้งแรกที่เดินเข้าร้านหนังสือเพื่อหาซื้อไกด์บุ๊คฮอกไกโดมาอ่านอย่างจริงจัง และเป็นครั้งแรกที่จูงมือเพื่อนไปสมัครเป็นสมาชิกยูธโฮสเตลพร้อมกัน ซึ่งก็ได้รับคู่มือรายชื่อยูธโฮสเตลทั่วประเทศกลับมาเป็นของแถมให้ต้องทำการบ้านกันอีกต่อ  

พวกเรานับวันคืนด้วยใจจดจ่อ จนเมื่อถึงวันเดินทางก็ไม่รอช้าจะสะพายเป้คู่ใจ ซึ่งแพ็คเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อหลายวันก่อน พากันไปตะลอนทัวร์หนีร้อนบนเกาะฮอกไกโด จากซับโปโรไปถึงเมืองท่าโอะตะรุ แล้ววนรอบใหญ่ตามเข็มนาฬิกามุ่งสู่ทุ่งดอกไม้และฟาร์มกสิกรรมที่ฟุระโนะ ต่อด้วยเมืองบ่อน้ำร้อนในโนะโบะริเบทสึ จนมาสุดขอบซีกตะวันตก ของเกาะที่เมืองฮะโคะตะเตะ ก่อนจะวกกลับมายังเมืองท่องเที่ยวรอบๆ ซับโปโรเป็นการตบท้าย

แม้ระหว่างทางจะต้องหยุดมาถกเถียงกันบ้างเกี่ยวกับแผนที่และเส้นทาง ที่ต่างคนต่างก็เชื่อมั่นไปคนละทิศละทาง บางครั้งแอบติดใจจนอยากอยู่ที่ไหนนานเป็นพิเศษ หรือบางครั้งก็มีเหตุให้ต้องปรับเปลี่ยนแผนแบบปัจจุบันทันด่วน แต่พวกเราก็รักษาวินัยในการเดินทางได้ดี และไม่มีเหตุการณ์ที่ทำให้ต้องพลาดหรือตกรถไฟด่วน จนทำให้แผนใหญ่ต้องเสีย บางครั้งแม้จะล่าช้าหรือหลงทางจนไปถึงยูธโฮสเตลซะดึกดื่น แต่ก็ไม่เคยเกี่ยง ช่วยกันปูที่นอนจนเสร็จ ก่อนจะจูงมือไปอาบน้ำแร่นอนแช่อองเซนอย่างสบายใจ เต็มอิ่มและจบทริปกลับกันมาแบบกะโปโลๆ เหนื่อยบ้าง หลงบ้าง และเปิ่นบ้างตามเรื่อง แต่ก็เป็นทริปแรกที่นับว่าประสบความสำเร็จมากมายในแบบฉบับของพวกเราเอง อ๊บ อ๊บ

(รายละเอียดเพิ่มเติมใน เอนทรีนี้)

1.2 แต้มต่อของนักเรียนไทย

หลังจากทริปฮอกไกโดแล้ว ก็ติดใจและอยากทะยานสู่โลกกว้างภายนอกเลียนแบบคนญี่ปุ่น ที่นิยมเที่ยวตุนไว้เยอะตั้งแต่สมัยเรียนมั่ง  

ญี่ปุ่นเองสนับสนุนให้คนญี่ปุ่นเดินทางไปท่องเที่ยวใช้จ่ายยังต่างประเทศไกลๆ คงเพราะถือว่าคืนกำไรให้ประเทศคู่ค้าจนได้ดุลย์มามากมาย อีกทั้งยังช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดให้ชาวญี่ปุ่นในราคาไม่แพง (เพราะบางครั้งเที่ยวในญี่ปุ่นยังแพงกว่า) ขนาดทริปทัศนศึกษาของนักเรียนมัธยมก็ยังนิยมพาไปต่างประเทศ อย่างเช่น ฮาวาย เกาหลีใต้ หรือซิดนีย์ เป็นต้น (ถ้าเทียบกับบ้านเรา แค่ได้ไปแถบเพชรบุรีหรือหัวหินก็นับว่าหรูแล้ว) ส่วนนักศึกษาระดับมหาวิทยาลัย ถ้าขยันทำงานพิเศษ ก็มีเงินเก็บให้ไปเที่ยวเล่นต่างประเทศได้อย่างไม่น่าเป็นห่วง 

นักเรียนต่างชาติอย่างพวกเราที่ซึมซับค่านิยมนี้มาเต็มที่ (และดูจะมากกว่าวิชาที่เรียนเสียอีก) จะว่าไปก็มีแต้มต่อมากกว่าคนญี่ปุ่นเล็กน้อย ตรงที่นำทริปบินกลับบ้านเมืองไทยช่วงปิดเทอม มาดัดแปลงนิดหน่อย ก็กลายเป็นทริปท่องโลกได้อีกทอด โดยเฉพาะถ้าเลือกใช้บริการของการบินไทย จะได้รับสิทธิพิเศษนี้ค่อนข้างชัดเจน สามารถเพิ่มประสบการณ์ชีวิตได้ไกลถึงยุโรป ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ หรือประเทศอื่นๆ ในราคาที่เพิ่มขึ้นไม่มากมายจากทริปกลับบ้านปกติ โดยแวะ stop over เพื่อเยี่ยมเยียนพ่อแม่ ญาติมิตร และเพื่อนฝูงที่เมืองไทยได้ทั้งขาไปและขากลับ ซึ่งสำหรับคนอื่นที่ต้องการไปถึงจุดหมายเร็วๆ และไม่อยากบินอ้อม ก็อาจมองข้ามไป ส่วนเพื่อนนักเรียนต่างชาติๆ อื่น ก็คงได้ประโยชน์จากสายการบินแห่งชาติของเขาในลักษณะนี้เช่นกัน

เนื่องจากความที่ยังเป็นนักเรียน จึงมีเวลาในช่วงปิดเทอมเอ่อล้น สามารถตะลอนเที่ยวไกลแต่ละครั้งได้นาน แถมยังกลับบ้านได้ยาว จนคนที่บ้านแม้จะงอนบ้างก็เพียงเล็กน้อย (ง้อไม่นาน) แต่ก็เพราะเป็นนักเรียนนี่ล่ะ จึงทำให้ยังติดขัดในเรื่องงบประมาณ คือมีเวลาแต่ไม่มีเงิน ดังนั้นแม้จะมีแต้มต่อจากตั๋วเครื่องบิน แต่ค่าใช้จ่ายสำหรับเตร็ดเตร่ในแต่ละประเทศปลายทาง ก็ยังมีอยู่อย่างจำกัด

แต่เมื่อโอกาสมาแหมะที่ตรงหน้าแล้ว ก็ต้องหาทางฉวยไว้ก่อน ดังนั้น ถ้าดูๆ แล้วพอจะไหว ก็คลิ้กเลย เตรียมพร้อมรับมือกับเรื่องวุ่นวายต่างๆ ต้องอ่าน คิด คุย ติดต่อ สอบถาม ต่อรอง ปรับ เปลี่ยน แก้ ประนีประนอม และอีกสารพัด จนทำให้แต่ละทริปจากนี้ไปมีหน้าตาออกแนวกะโปโลตามอัตภาพ แต่ก็ยังเก็บเกี่ยวประสบการณ์ดีๆ ที่มากกว่าแค่ได้ไปจนคุ้ม 

และดูเหมือนว่าฉันจะติดหนับกับเสน่ห์ของการท่องโลกตามแบบฉบับกะโปโลเสียแล้ว แม้เวลาจะล่วงเลยจนพ้นวัยเรียน ความเป็นกะโปโลนี้ก็ยังเกาะติดฉันแจเลย ขอบคุณโอกาสแรก ทุกโอกาส ที่ผ่านเข้ามาค่ะ

แวะสำรวจเส้นทางที่ปั๊มข้างทาง

เมื่อขับรถวิ่งเข้าตัวเมืองสมุทรสงครามและข้ามทางรถไฟตรงสถานีแม่กลองไป พวกเราก็เตรียมหาที่จอดรถแถวรอบๆ วัดบ้านแหลม และหยุดแวะที่แรกที่ตลาดหุบร่ม หรือที่ชาวบ้านมักเรียกว่าตลาดเสี่ยงตาย ซึ่งก็ดูจะเสี่ยงสมชื่ออยู่หรอก เพราะพ่อค้าแม่ค้าเล่นนำของมาวางขายกันบนพื้น และแนบชิดติดกับรางรถไฟ ขนาบไปทั้งสองข้างซะขนาดนี้ ความยาวของตลาดไม่มากไม่มาย ประมาณ 100 เมตรเท่านั้น และของที่วางขายส่วนใหญ่ก็เป็นพวกของสด ผัก ผลไม้ เนื้อสัตว์ อาหารทะเล และปลาทูเข่งจากแม่กลอง ที่ขายกันในราคาไม่แพงเลย พวกเราไปถึงกันตอนบ่ายสองนิดๆ ซึ่งเมื่อเดินเล่นไปได้สักพัก พ่อค้าแม่ค้าก็เริ่มส่งสัญญาณ พากันเก็บข้าวของเข้ามากอดไว้ใกล้ๆ เพื่อเตรียมหลบรถไฟที่กำลังจะวิ่งผ่ามาตรงกลางตลาดพอดี วันหนึ่งๆ ต้องเก็บเข้าเก็บออกอย่างนี้หลายรอบ เกือบทุกร้านจึงต้องดัดแปลงติดล้อให้กับทั้งร่มผ้าใบและแผงขายของ เพื่อให้เก็บง่ายย้ายคล่องนั่นเอง ส่วนพวกเราก็ต้องแสวงหาช่องน้อยที่ยังคงหลงเหลืออยู่ตามแผงต่างๆ เข้าไปเก็บซ่อนตัวเองด้วยเช่นกัน แต่ก็ไม่วายที่จะโผล่หน้ามาแอบถ่ายรูปเก็บไว้ นี่ถือว่าโชคดีมากที่ทำเวลาได้เหมาะเจาะตรงรอบรถไฟพอดี ทำให้พวกเราไม่ต้องเสียเวลารอเก้อเลย

ก่อนและหลัง

ยังมีเวลาอีกเหลือเฟือเลยค่ะ รอให้เย็นย่ำกว่านี้อีกหน่อยค่อยแวะตลาดน้ำดีกว่า ดังนั้นระหว่างนี้พวกเราจึงต้องหาที่เที่ยวเล่นที่อื่นไปพลางๆ ก่อน เริ่มจากที่นี่เลย บ้านปิ่นสุวรรณเบญจรงค์ ตั้งอยู่ริมถนนสมุทรสงคราม-บางแพ พวกเราเข้าไปตากแอร์ ชมสาธิตการเพนท์เครื่องเบญจรงค์อันแสนประณีต (ลูกค้าที่นี่ส่วนใหญ่สปีคเจแปนนีสกันทั้งน้าน) และชมพิพิธภัณฑ์ข้าวของเครื่องใช้ในอดีตที่เรือนไทย ทำให้พอได้ความรู้ติดเนื้อติดตัวมาอีกคนละหน่อย นอกจากการตะลอนเที่ยวไปเรื่อยเปื่อย

บ้านปิ่นสุวรรณเบญจรงค์

จากนั้นก็ยังเที่ยวได้ต่ออีกสองวัดค่ะ แต่จำไม่ได้แล้วว่าชื่อวัดอะไรบ้าง เพราะแถวนั้นวัดเยอะเหลือเกิน แต่วัดที่พวกเราเลือกไปก็แน่ใจได้ว่าค่อนข้างจะเป็นวัดเก่าแก่ล่ะ เพราะทั้งกิ่งและรากของต้นไทรนอกจากจะโอบล้อมตัวโบสถ์ไว้จนรอบแล้ว ยังแทงเข้าไปตกแต่งภายในให้อีกด้วยน่ะสิ อย่างนี้ไม่ต้องเดินทางไกลไปถึงปราสาทตาพรมที่เสียบเรียบแล้วล่ะ นอกจากนี้ตรงข้ามก็ยังมีอนุสรณ์สถานของสมเด็จพระเจ้าตากสิน ซึ่งว่ากันว่าแต่ก่อนแถวนี้เคยเป็นสถานที่ฝึกปรือขุมกำลังของท่านก่อนจะกอบกู้เอาบ้านเมืองคืนมาได้จากพม่า

เอาล่ะ ได้ฤกษ์มาถึงตลาดน้ำอัมพวาเสียที เย็นๆ แบบนี้หาที่จอดรถได้ยากเอาการเลย แต่สุดท้ายก็หาจนได้นั่นแหละ เสียค่าที่จอดแบบเหมาจอดทั้งวันไปนิดๆ หน่อยๆ ก่อนจะเพลิดเพลินไปกับทั้งของกินและของขายที่ทำให้ต้องย้อนนึกไปถึงเมื่อสมัยยังเด็ก เข้าร้านนู้นออกร้านนี้และควักกระเป๋าสตางค์จ่ายออกอย่างเดียว จนทั้งอิ่มแปร้และของเต็มมือ พอมืดได้ที่หน่อยก็นั่งเรือไปตามหาหิงห้อย แต่โชคไม่ดีนิดตรงที่พวกเราเลือกไปเที่ยวในวันที่พระจันทร์กลมโตเชียว แสงจากท้องฟ้ายามค่ำทำให้มองหาหิงห้อยได้ไม่ค่อยชัด แต่ก็ยังมีให้เห็นบ้างประปราย (ส่วนใหญ่คนขับเรือจะตาไวกว่า พอชี้ให้ดูที บนเรือก็จะฮือฮาตามกันทันที) ว่าแต่อากาศแบบนี้พอได้นั่งเรือแล้วก็หนาวๆ จนต้องเอาผ้าออกมาคลุมตัวเหมือนกันแฮะ (ไปช่วงปลายปีนะ) พอสุดเส้นทางที่ต้องเพ่งหาหิงห้อย คือออกปากอ่าวและจะวกกลับเข้าคลองต่อไป ก็ทำเอานั่งหาวหวอดๆ ได้หลายฟอดเหมือนกัน

สุขใจจริงที่อัมพวา

อยู่บนเรือซะนานเชียว กว่าจะกลับมาส่งที่ฝั่งก็เกือบๆ สี่ทุมแล้วแน่ะ ทำให้ทริปหนึ่งวันครั้งนี้ถึงบ้านดึกเกือบข้ามวันเลย แต่ถ้าจับเวลาตั้งแต่ออกจากบ้านเมื่อเลยเที่ยงไปแล้ว ก็ยังถือได้ว่าเป็นทริปหนึ่งวันที่ไม่ได้หนักหนาอะไร เที่ยวได้คุ้มและไม่เหนื่อยจนเกินไปเลยค่ะ

ทริปนี้เป็นทริปจัดเองลุยเองทริปแรกของสองสาวนักเรียนทุนญี่ปุ่น โดยอาศัย JR Pass Hokkaido แบบโลคัล 5 วัน (ไม่จำเป็นต้องใช้คู่กับพาสปอร์ต) พร้อมไกด์บุ้คฮอกไกโดฉบับโลคัลเช่นกันที่หาซื้อได้ตามร้านหนังสือทั่วไปในญี่ปุ่น บวกกับคู่มือรายชื่อบ้านพักเยาวชนหรือยูธโฮสเตล (ซึ่งแม้จะเลยวัยเยาวชนไปแล้วก็ยังสมัครสมาชิกและมาพักได้นะ) ในราคากันเองและเลือกพักแบบส่วนตัวโดยไม่อยู่รวมกับคนอื่นที่ไม่รู้จักก็ได้ (เพียงแต่ต้องปูเบาะฟุตงและผ้าปูที่นอนกันเอง) พวกเราเลือกเดินทางไปฮอกไกโดในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน เพื่อหนีอากาศอันแสนอบอ้าวของโอซาก้าและเตรียมพร้อมรับลมเย็นๆบนเกาะเหนือสุดแห่งนี้

วันที่ 1

เครื่องบินของ ANA พาพวกเราแลนดิ้งยังสนามบินชินชิโตะเสะในช่วงเย็น จากสนามบินต่อรถไฟนิดเดียวก็ถึงซัปโปโรเมืองหลวงของเกาะฮอกไกโดแล้ว เมื่อเก็บสัมภาระเรียบร้อยพวกเราก็เข้าสู่โหมดพร้อมลุย พากันไปเดินเล่นแถวถนนโอโดะริซึ่งเป็นย่านจัดงานเทศกาลหิมะ (แต่ตอนนี้ยังเป็นฤดูร้อนอยู่นะจ๊ะ) และไม่พลาดถ่ายรูปคู่กับหอนาฬิกาเก่าแก่ก่อนลงเอยมื้อเย็นไปกับซับโปโรราเมง

เก่าแก่ทั้งคู่ ซ้าย-หอนาฬิกายามดึก ขวา-อาคารสีแดงยามเช้า

วันที่ 2

ครึ่งเช้าพวกเรายังคงอยู่สำรวจเมืองซับโปโร ไปเยี่ยมชมอาคารสีแดงอะคะเรงกะเก่าแก่ซึ่งเคยเป็นที่ว่าการเมืองในอดีต (ปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์รวบรวมเครื่องใช้โบราณ) ต่อด้วยมหาวิทยาลัยฮอกไกโดและบ้านเรือนในละแวกนั้น สมควรแก่เวลาก็โบกมืออำลาซัปโปโรเพื่อเดินทางต่อไปยังโอะตะรุที่อยู่ห่างออกไปเพียงครึ่งชั่วโมง เมืองโอะตะรุเป็นเมืองท่าค้าขายมาตั้งแต่สมัยก่อน แถมยังมีชื่อเสียงในเรื่องเป่าแก้ว พิสูจน์ได้จากโรงงานเป่าแก้วและร้านค้าต่างๆมากมายที่เกี่ยวกับแก้วที่เรียงรายเต็มสองฝั่งคลองโอะตะรุแลนด์มาร์กของเมือง และพิเศษสุดก็คือร้านซุชิที่ใหม่และสดที่สุดในญี่ปุ่นอีกหลายร้าน

บรรยากาศดีๆในเมืองโอะตะรุ

จากโอะตะรุก็มุ่งหน้าสู่ตอนกลางของเกาะ โดยแวะลงสำรวจเมืองอะซะฮิคะวะที่ขึ้นชื่อในฐานะเมืองบ่อน้ำแร่ และเดินเล่นบนถนนสายหลักสักนิด ก่อนจะนั่งรถไฟต่อไปยังที่พักในเมืองชิโอะคะริ พักผ่อนและแช่บ่อน้ำร้อนอย่างมีความสุขในราคากันเองๆสไตล์ยูธโฮสเตล

วันที่ 3

วันรุ่งขึ้นพวกเราอำลาชิโอะคะริแต่เช้า เพื่อเดินทางไปยังฟุระโนะซึ่งเป็นไฮไลต์สำคัญของฮอกไกโดในฤดูร้อนครั้งนี้ นอกจากทุ่งลาเวนเดอร์และดอกไม้อื่นๆที่ให้สีสันบาดตายิ่งนัก ผักผลไม้เช่น องุ่น แตงโม เมลอน และมันฝรั่งก็ขึ้นชื่อมากๆ (เนื่องจากอากาศและดินดี ขนาดมันฝรั่งสดนึ่งร้อนๆ แค่ชิมเปล่าๆโดยไม่จิ้มอะไรยังอร่อยสุดๆ) ส่วนปศุสัตว์ก็ไม่น้อยหน้า เพราะผลิตภัณฑ์ทั้งนม เนย และชีส ล้วนแล้วแต่คุณภาพเริ่ด จนเรียกว่าดีและเป็นที่นิยมที่สุดในญี่ปุ่น นอกจากนี้ยังมีโรงงานแปรรูปให้แวะเยี่ยมชมอีกหลายแห่งเช่น โรงงานไวน์ ชีส ไอศกรีม และแยม ทำให้พวกเราแวะชิมนู่นนี่จนอิ่มแปร้กันไปทั้งคู่

รักฟุระโนะที่สุด

วันที่ 4

ย้อนกลับมาทางใต้ของซัปโปโรที่เมืองชิโตะเสะเพื่อแวะเที่ยวฟาร์มม้านอธเทิร์นฮอสพาร์ก โรงงานเบียร์คิริน และชิโตะเสะ แซลมอน อควาเรียม ก่อนเดินทางต่อไปยังเมืองโนะโบะริเบทสึซึ่งเป็นอีกเมืองหนึ่งที่มีบ่อน้ำแร่ที่ดีที่สุดในญี่ปุ่น และพักเอาแรงสำหรับการไปบุกหุบเหวนรกในวันต่อไป

วันที่ 5

ฟังชื่อว่าหุบเหวนรกอาจจะดูน่ากลัว แต่จริงๆมันเหนื่อยมากกว่าน่ากลัว เพราะนรกที่นี่ต้องเดินขึ้นเขา ระหว่างทางผ่านศาลเจ้าของท่านเอมมะไดโอซึ่งเป็นผู้ชี้ชะตาว่าดวงวิญญาณของใครสมควรจะขึ้นสวรรค์หรือตกลงนรก (ในดราก้อนบอลก็มีตัวละครนี้ด้วย) และกว่าจะถึงปากทางสู่ดินแดนนรกก็ต้องปะทะกับยักษ์โอะนิเขียวแดงตัวเบิ้มพร้อมกระบองคู่ใจเฝ้าจังก้าอยู่อีกหลายจุด เมื่อผ่านปากทางเข้ามาก็พบกับควันขาวที่พวยพุ่งขึ้นมาจากบ่อน้ำร้อนมากมาย แต่กลิ่นไม่ฉุนเหมือนที่ฮาโกเน่ ดังนั้นถ้าเป็นนรกจริงก็คงไม่โหดเท่าละมั้ง

จากนั้นก็เดินทางลงใต้โดยมีจุดหมายที่เมืองฮะโคะดะเตะทางใต้สุดของเกาะ โดยระหว่างทางขอแวะทะเลสาบโทยะซะหน่อยตามประสาอภิสิทธิ์ชนผู้ถือ JR Pass หลังจากนั้นก็ต่อขบวนรถด่วนเดินทางยาวไปจนสุดทางถึงฮะโคะดะเตะ นั่งกระเช้าลอยฟ้าขึ้นไปบนเขาเพื่อชมทัศนียภาพที่ถือว่าสวยงามติดหนึ่งในสามของญี่ปุ่น (อีกสองแห่งคือที่เขารอคโคะในโกเบและอินะสะในนางาซากิ) และไม่ลืมเก็บภาพมุมมหาชนสุดอิตที่ยืนหันหลังให้ฝั่งฮอนชูและมองย้อนกลับไปทางฝั่งฮอกไกโด (ด้านหลังที่เป็นเกาะฮอนชูจะมืดๆ และมองไม่เห็นอะไร)

วันที่ 6

เช้าวันสุดท้ายของทริปนี้พวกเราไปเดินเล่นยามเช้าและรับลมเย็นๆสดชื่นแถบท่าเรือชายทะเลในเมืองฮะโคะดะเตะ ก่อนขึ้นรถไฟกลับมายังซัปโปโร โดยแวะลง(อีกแล้ว)ชมธรรมชาติรอบทะเลสาบคู่พี่น้องใหญ่-เล็กโอนุมะและโคะนุมะก่อน (โอแปลว่าใหญ่และโคะแปลว่าเล็ก) แล้วจึงนั่งรถด่วนยาวไปจนถึงโยะอิชิซึ่งอยู่ไม่ไกลจากซัปโปโร (เตรียมพร้อมจะกลับได้ทุกเมื่อ) เพื่อแวะเที่ยวโรงงานนิกก้าวิสกี้ (ถ้าอยู่นานอาจเมากลิ่นวิสกี้ได้) และเยี่ยมชมอลิสฟาร์มแถมท้ายก่อนเดินทางไปยังสนามบินชินชิโตะเสะเป็นการปิดทริป และเตรียมใจพบกับอากาศอบอ้าวในฤดูร้อนของโอซาก้าต่อไป (เฮ้อ…อากาศดีๆที่ฮอกไกโดทำให้ไม่อยากจากไปไหนเลยจริงๆ)

เป็นเรื่องเกี่ยวกับงานเทศกาลที่มีชื่อว่า เฟเรีย เด อะบริล ( Feria de Abril) ซึ่งจะจัดขึ้นเป็นประจำทุกปีในเดือนเมษายน ณ เมืองเซบิยาทางต้อนใต้ของประเทศสเปน โดยคำว่า เฟเรีย แปลว่าเทศกาล ส่วน อะบริล ก็คือเดือนเมษายน ดังนั้น เฟเรีย เด อะบริลจึง มีความหายตรงตัวแบบไม่ต้องคิดมากตามชื่อเดือนนั่นเอง

ในสมัยก่อนงานนี้จัดขึ้นเพื่อเป็นตลาดซื้อขายแลกเปลี่ยนวัวควาย แต่หลังจากนั้นก็เปลี่ยนรูปแบบมาเรื่อย จนกลายเป็นงานเทศกาลสังสรรค์ประจำท้องถิ่นของชาวเซบิยา เพื่อต้อนรับฤดูใบไม้ผลิหลังจากสัปดาห์ศักดิ์สิทธิ์ (holy week) และไม่มีวัวควายให้ซื้อขายกันอีกต่อไป ส่วนวันที่จัดก็ไม่แน่นอนเนื่องจากต้องติดตามจากปฏิทินสัปดาห์ศักดิ์สิทธิ์ของชาวคริสต์ แต่ส่วนใหญ่ก็จะอยู่แถวๆ ช่วงสงกรานต์บ้านเรานั่นแหละ ดังนั้นเมื่อทราบกำหนดการแล้วจึงต้องรีบมากถึงมากที่สุดในการวางแผน จับจอง และแย่งชิงต่างๆ นานา ส่วนบรรยากาศในงานจะสนุกและคุ้มกับค่าเหนื่อยเพียงไหน ต้องลองตัดสินจากภาพแล้วล่ะ

เดินตามแม่ลูกกลุ่มนี้ไป ถึงหน้างานแบบไม่หลงแน่นอนค่ะ

ถึงแล้วประตูทางเข้างาน (ว้าว…)

เด็กน้อยก็สวยหล่อไม่แพ้ใครนะ

รถม้าแสนจะเข้ากับบรรยากาศดีเหลือเกิน

อีกฟากหนึ่งทางฝั่งสวนสนุกก็ครึกครื้นไม่แพ้กัน เพราะงานนี้ระดมเครื่องเล่นทันสมัยมารวมกองไว้แบบอลังการงานสร้างจริงๆ (แม้จะเพียงเวลาสั้นๆ แบบชั่วครั้งชั่วคราวก็ตามที) แถมดึกหน่อยงานเทศกาลก็สว่างไสวเต็มไปด้วยแสงไฟระยับ ผู้คนยังคงเต้นรำกันครึกครื้นแบบไม่มีทีท่าว่าจะหมดแรงง่ายๆ และจะเป็นเช่นนี้ไปจนถึงตี 2-3 นู่นแน่ะ

เตรียมพร้อมมาหวาดเสียวเต็มที่ในชุดสวย

ถ้าไม่มีคันนี้พรุ่งนี้แย่แน่ (เพราะจะเหลือแต่อึม้าเหลือไว้เป็นอนุสรณ์…อี๊)

ค่ำคืนนี้ช่างสวยนัก

ทริปสเปนยังมีเรื่องราวพิเศษๆ อีกมากมาย ติดตามได้ในเอนทรีถัดๆ ไป (ถ้าไม่ขี้เกียจซะก่อนนะ) และถ้าเริ่มอยากไปขึ้นมาบ้างแล้ว ก็คงต้องรีบหน่อย เพราะอีกไม่กี่เดือนงานก็จะเริ่มแล้วน่ะสิ

ขับรถเพียงสิบนาทีจากหัวหินลงมาตามถ.เพชรเกษม แล้วเลี้ยวซ้ายไปทางสนามกอล์ฟมิลฟอร์ด ขับไปตามทางเรื่อยๆ ผ่านทั้งคอนโดและตึกสูงหลายแห่งจนบางทีก็ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะมีวนอุทยานปราณบุรีอยู่แถวนี้ แต่ในที่สุดก็มาถึงศูนย์อนุรักษ์ป่าไม้ชายเลนที่สมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่ง (คนละที่กับปตท.)

แต่ก่อนจะเข้าสู่เส้นทางเดินศึกษาธรรมชาติ พวกเราก็ได้ลุงประสิทธิ์ซึ่งเป็นไกด์ท้องถิ่นมาขับเรือพาเที่ยวชมป่าชายเลนจากหน้าหาดเลย ระหว่างที่เดินไปขึ้นเรือลุงประสิทธิ์เล่าให้ฟังถึงเรื่องที่ลุงไม่เคยลืม สมัยที่ลุงยังเด็กที่บ้านหาเลี้ยงชีพด้วยการเก็บของป่าและตัดไม้มาทำฟืนขาย มีครั้งหนึ่งพระราชินีเสด็จเยือนแถวนี้ ทรงตรัสขอป่านี้และขอให้พวกลุงช่วยกันดูแลรักษาป่าของพระราชินี จนบัดนี้ป่าชายเลนแห่งนี้กลายเป็นบ้านอันอุดมสมบูรณ์ของปูปลาและหมู่สัตว์น้อยใหญ่ ซึ่งเป็นห่วงโซ่ผลิตอาหารมากมายคืนสู่ท้องทะเล ส่วนลุงประสิทธิ์ก็อาศัยเรือลำนี้ออกทะเลจับปลาหมึกขาย และทำหน้าที่เป็นไกด์นำเที่ยวป่าชายเลนด้วย แต่บางทีก็เดินทางไปเป็นวิทยาการรับเชิญในการปลูกป่าชายเลนที่อื่นๆ ทั่วประเทศ 

ตอนนี้เรือของลุงประสิทธิ์พร้อมแล้วที่จะออกเดินทาง ไปกันเล้ย เจ้ากบ … อ๊บ อ๊บ 

แนวโขดหินแบ่งร่องน้ำมีหอยนางรมเกาะเต็มพรึ่ด นกน้อยใหญ่บินโชว์ตัวให้ว่อน

ชาวประมงกำลังเตรียมแห

ตอนที่ผ่านไปแถวหมู่บ้านชาวประมง ลุงประสิทธิ์ชี้ให้ดูเรือแจวของคุณยายคนหนึ่ง และเล่าว่าแต่เดิมคุณยายคนนี้อาศัยแจวเรือเก็บขยะขายเลี้ยงชีพ ขยันขันแข็งจนเก็บเงินเก็บทองได้เยอะและตอนนี้ก็เป็นเจ้าของท่าและเรือประมงลำใหญ่อีกเป็นสิบลำ แต่คุณยายก็ยังคงแจวเรือเก็บขยะอยู่ ซึ่งก็อาจเป็นเหตุผลที่คุณยายยังคงแข็งแรงและอายุยืนเช่นทุกวันนี้ก็เป็นได้   

รากอากาศของต้นแสมเต็มพรึ่ดบนหน้าเลน

ต้นโกงกางอาศัยรากที่ดูเกะกะช่วยค้ำยันลำต้น

ต้นตะบูน...หรือว่าต้นตะบัน(หว่า)

ต้นไหนเป็นต้นไหนก็จำไม่ได้แล้วล่ะ

สงสัยจะมีแต่ปลาตีนที่ทนทานต่อคมแหลมๆ ของเปลือกหอยนางรมที่เกาะบนรากแสม

เจ้าปูน้อยอวดกล้ามโต

จากนั้นก็เข้าสู่บริเวณป่าชายเลน ได้เห็นทั้งต้นโกงกาง แสม ตะบัน ตะบูน และเหล่าสัตว์น้อยใหญ่ รวมทั้งหอยนางรมที่เกาะเต็มทุกๆ กิ่งราก ลุงประสิทธิ์บอกว่าหอยนางรมพวกนี้ขยายพันธุ์เร็วมาก เก็บกินยังไงก็ไม่มีวันหมด จากนั้นก็บริการพิเศษพาไปยังบ้านริมน้ำที่เก็บหอยนางรมขาย ลุงบอกว่าที่กินไม่หมดนี้ไม่ใช่เพราะปริมาณที่เยอะอย่างเดียว แต่คนที่จะเก็บมาทำกินก็น้อยด้วย เพราะฝาหอยคมๆ แบบนี้ถ้าไม่ทันระวังก็ถึงขั้นเสียนิ้วได้เลยล่ะ พวกเราช่วยอุดหนุนหอยนางรมสดๆ พร้อมน้ำจิ้มถุงใหญ่กลับมาสองถุงในราคาถุงละยี่สิบบาทเท่านั้น (ทันก่อนที่เค้าจะขนไปขายที่ตลาดนัดพอดี) ก็ไม่รู้ไปทำอีท่าไหนพอถึงภัตตาคารราคามันถึงได้อัพโหดไปอีกหลายเท่านัก แต่สุดท้ายพวกเราก็ไม่ได้หอบหิ้วมันกลับมาด้วยหรอกนะ เพราะตัดใจยกให้เจ้าหน้าที่ที่ศูนย์อนุรักษ์ฯ ไปเสียก่อนที่มันจะเสียน่ะสิ

แกะให้เห็นกันจะๆ

จากนั้นก็ขึ้นจากเรือมาวนรอบใหญ่บนเส้นทางเดินศึกษาธรรมชาติจนครบหนึ่งรอบ ครอบคลุมบริเวณไม้ใหญ่และอนุบาลโกงกางต้นเล็กๆ อีกจำนวนมาก ซึ่งถ้ามองจากมุมสูงก็ตามรูปเลยค่ะ เส้นทางนี้เป็นโครงการในสมเด็จพระเทพฯ มีสะพานไม้ให้เดินได้สะดวกและคำบรรยายที่น่าสนใจตลอดทั้งเส้นทาง เหมาะแก่การเรียนรู้และพาครอบครัวมาพักผ่อนหย่อนใจเป็นที่สุด  บางจุดต้นโกงกางโตเบียดกับสะพานก็ต้องเจาะช่องให้ต้นไม้ได้แทงรากและโผล่ลำต้นขึ้นมาบนสะพานได้ กลายเป็นสะพานที่เก๋ไก๋ไปอีกแบบ 

พื้นที่ป่าชายเลนบนเส้นทางเดินสำรวจธรรมชาติ

ท่าเรืออีกแห่งหนึ่งที่ครึ่งทางของเส้นทางเดินสำรวจ

มาหัวหินคราวหน้าอย่าพลาดแวะสูดอากาศดีๆ ที่ป่าชายเลนกันนะคะ

แต่ต่อมาเมื่อนำไปทำบุญแล้ว … รู้สึกดีจัง ดีมากๆ … ตอนนี้ก็เลยเปลี่ยนใจ ขายได้ส่วนแบ่งมาเท่าไหร่จะทำบุญหมดเท่านั้น ตราบใดที่ยังมีงานประจำและไม่ได้เดือดร้อนอะไร ก็อยากจะแบ่งปันให้กับอีกหลายชีวิตที่ยังต้องการ สำหรับเพื่อนๆ ที่ได้ช่วยกันอุดหนุนก็ขออนุโมทนาด้วยนะคะ ทุกบาททุกสตางค์ถึงมือผู้ด้อยโอกาสแน่นอนค่ะ 

และที่ไปร่วมทำบุญมาแล้วก็ตามข้างล่างนี้เลย ถือว่าเป็นการบอกบุญเผื่อว่าใครสนใจเพิ่มเติมนะ

1. มูลนิธิขาเทียม www.prosthesesfoundation.or.th ได้ขาเทียมสำหรับเกษตรกร และขาเทียมสำหรับทั่วไปมาอย่างละข้าง

2. มูลนิธิดวงแก้ว www.duangkaew.org เพื่อสนับสนุนหน่วยแพทย์เคลื่อนที่ ที่ให้ความช่วยเหลือเด็กพิการโรคปากแหว่งเพดานโหว่ เด็กๆ พวกนี้เค้าเกิดมาผิดปกติ น่าสงสารมาก บางคนนิ้วมือติดกันหมดทั้งห้านิ้ว คุณหมอที่ออกค่ายก็ออกแรงผ่ากันทั้งวัน 

3. สถานสงเคราะห์เด็กพิการและทุพพลภาพบ้านนนทภูมิ www.nontapum.com อยู่ตรงปากเกร็ด ถ้าเข้าไปในซอยจะพบว่าเป็นดงสถานสงเคราะห์เลย เพราะมีทุกรูปแบบตั้งแต่เด็กอ่อน เด็กโต พิการทางกาย พิการทางสมอง ของที่บ้านนนทภูมิเป็นเด็กโต ที่ต้องการมากหน่อยจะเป็นผ้าอ้อม เพราะเด็กบางคนช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เลย จำนวนพี่เลี้ยงก็ไม่พอ ถ้ามีผ้าอ้อมจะช่วยได้เยอะ

4. มูลนิธิบ้านสงเคราะห์สัตว์พิการ www.home4animals.org แถวๆ ปากเกร็ดเช่นกัน น้องหมาน้องแมวของที่นี่ส่วนใหญ่ไม่ได้พิการแต่กำเนิด แต่เพราะถูกทำร้าย แล้วที่ไม่พิการก็เยอะนะ แบบที่เจ้าของเอาไปปล่อยทิ้งไว้ตามร้านตัดขนเอาดื้อๆ เลยก็มี (น่าสงสาร) ตอนที่ไปนอกจากน้องหมาน้องแมวก็เห็นลูกหมูถูกทิ้งด้วยอีกหนึ่งตัว ประมาณว่าใครเจอสัตว์ถูกทิ้งก็ฝากไว้ที่นี่ก่อนเลย ตอนนี้ตัวไหนที่พอวิ่งเล่นได้เค้าจะทยอยอพยพไปอยู่บ้านใหม่ที่บางเลนซึ่งกว้างขวางกว่าเยอะ แต่ก็ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ดี

5. มูลนิธิบ้านเด็กอ่อน สภากาชาดไทย ของที่นี่ไปบ่อยตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว แล้วก็มักจะหิ้วนมไปบริจาคและอยู่เล่นกับเด็กๆ ด้วย แต่ถ้าจะไปเล่นกับเด็กๆ แนะนำว่าแท็คทีมกันไปจะดีกว่า เพราะเมื่อหลุดเข้าไปในห้องเด็กปุ๊บ น้องหนูแต่ละคนก็จะกรูมาปีนป่าย ขอให้อุ้ม สารพัด ฉายเดี่ยวจะรับมือลำบาก ซึ่งก็เหมือนเด็กเล็กทั่วไปที่ต้องการความรักนั่นแหละ เจ้าหน้าที่กระซิบฝากมาว่าอยากให้หนุ่มๆ มาเล่นกับน้องๆ มั่ง เพราะส่วนใหญ่มีแต่สาวๆ ทำให้เด็กๆ มีแต่แม่แบบ ไม่ค่อยได้เจอพ่อแบบสักเท่าไหร่

แล้วจะหาโอกาสมาตามอัพเดทเรื่องราวดีๆ อย่างนี้อีกนะคะ

หลังจากที่คว้าทุนรัฐบาลญี่ปุ่นไป go inter ไกลเป็นเวลานานถึง 6 ปีเต็ม ก็มีเรื่องราวเยอะแยะเต็มไปหมดที่อยากจะนำมาเล่าสู่กันฟัง ดังนั้นเมื่อเรียนจบกลับมาใหม่ๆ ก็เลยเขียนเป็นสตอรี่ไลน์เก็บเอาไว้ดูเองคร่าวๆ โดยอาศัยรูปถ่ายที่พอล้างปุ๊บก็จัดใส่อัลบั้มปั๊บ (สมัยก่อนยังเป็นกล้องฟิล์ม) เป็นคัมภีร์ฟื้นฟูความจำ ทำให้ได้สตอรี่ไลน์อันสุดจะภูมิใจมาเก็บไว้หนึ่งไฟล์ ขนาดความยาวหนึ่งหน้า A4

และหลังจากนั้นชีวิตก็ดำเนินต่อไป ทิปิจังก็ทำงาน ทำงาน แล้วก็ทำงาน … ส่วนไฟล์ word ที่เก็บรวบรวมสตอรี่ไลน์สมัยเรียนอยู่ญี่ปุ่น มันเคยอยู่ของมันอย่างไร สี่ปีผ่านไป มันก็อยู่ของมันอย่างนั้น

จนมาวันหนึ่งไปเห็นตัวอย่างพี่ที่ออพฟิศคนหนึ่ง เค้ามีหนังสือเป็นของตัวเอง (แนววิชาการ) ก็เลยเกิดฮึดอยากจะสะสางสิ่งที่เคยค้างคามั่ง (พอดีว่างจัด) ทำให้ภายในระยะเวลาครึ่งปี สตอรี่ไลน์เก่าแก่ขนาดหนึ่งหน้ากระดาษ กลายเป็นต้นฉบับบ้าน้ำหมึกที่มีความยาวร้อยกว่าหน้าจนได้ แต่ก็เรียกว่าเป็นต้นฉบับที่ติดหนี้บุญคุณชาวบ้านเต็มไปหมด เพราะทิ้งไว้นานจนมันไม่เฟรชแล้วน่ะสิ ทำให้ต้องอาศัยดูรูปไป จินตการย้อนเดาเองมั่ง (นึกไป ยิ้มไป บ้ารึเปล่า) ถามเพื่อนมั่ง ทั้งเพื่อนคนไทยและญี่ปุ่น ลำบากชาวบ้านชาวเมืองเขาขนาด

เสร็จปุ๊บก็แอบไปเดินตามร้านหนังสือ จดเบอร์ติดต่อสำนักพิมพ์ต่างๆ กลับมาเพียบ และกราดส่งต้นฉบับไปหลายที่ จำไม่ได้ว่ากี่ที่ รู้แต่ว่าเยอะเลยล่ะ และในระหว่างที่รอคำตอบ ก็แก้ไขต้นฉบับไปเรื่อยเปื่อย เพราะขนาดกลับมาอ่านเองยังรู้สึกเลยว่าดราฟต์แรกแข็งโป๊กชะมัด (แทนตัวเองว่านักเขียนด้วยอ่ะ) ก็แก้ให้มันซอฟต์ลง และเพิ่มเติมเรื่องเบาๆ มากขึ้น (ส่วนใหญ่ก็แฉเรื่องเปิ่นๆ ของตัวเองน่ะแหละ ลงทุนสุดๆ)

จากนั้นก็ได้คำตอบแบบผิดหวังๆ มากระหน่ำซ้ำเป็นระลอกๆ แต่พอมีตอบรับมาที่หนึ่ง มันก็มีตามมาอีกเรื่อยๆ นะ (ฮั่นแน่ ของเราก็มีดีเหมือนกัน) สุดท้ายมีสนพ. ตอบรับมาสามที่ สามไซส์ S, M, L แต่แล้วคุณพี่ไซส์ S ก็เล็กเกิน จนเขาเลิกบริษัทไปก่อนจะเออออกับเราเสียอีก (แถมไม่บอกกล่าวด้วยนะ ปล่อยให้รอเก้อ) ส่วนไซส์ L ก็ใหญ่เกินจนรู้สึกหวิวๆ (ก็เรามันหน้าใหม่ ตัวนิดเดียวเอง) ในที่สุดจึงตกลงปลงใจไปกับคุณพี่ M

แล้วก็ไม่น่าเชื่อเลยว่า หนังสือหนึ่งเล่มจะใช้เวลาในการทำมากมายขนาดนี้ ถ้าไม่รวมเวลาครึ่งปีที่ทิปิจังเขียนดราฟต์แรก อีกครึ่งปีในการติดตามหาพี่ M และอีกครึ่งปีที่ต้องรอคิวจากพี่ M … กว่าจะแก้ไปแก้มาระหว่างบก. และทิปิจัง จนผ่านมาถึงปรู๊ฟสุดท้ายพร้อมพิมพ์ ก็หนึ่งปีเต็มๆ เลยค่ะ โห เข้าใจเลย นักเขียนนี่มันไส้แห้งของแท้ (หรือเพราะทิปิจังเรื่องมาก ไม่ยอมแก้ตามบก. ง่ายๆ ก็ไม่รู้) หลังจากนั้นถ้ามีเพื่อนรักคนไหนแซว ว่าจะเอาหนังสือไปสแกนแจกเนี่ย ถึงขั้นงอนกันเลยล่ะ

ตอนนี้เสร็จแล้ว เป็นเล่มแล้ว วางขายแล้ว ดีใจสุดๆ ที่ได้เห็นผลงานของตัวเองวางลอยหน้าลอยตาอยู่บนแผงหนังสือ (แม้จะไม่นาน ฮือ ฮือ) แล้วก็ดีใจยิ่งขึ้นเมื่อพี่ๆ ที่ออพฟิศที่ทิปิจังไปอ้อนวอน (แกมบังคับ) ให้ช่วยซื้อ เค้ากลับมาเล่าว่าลูกๆ อ่านแล้วชอบ (ว่าแต่พี่ๆ นี่ก็ใช้แต่แรงงานเด็กนะ ไม่อ่านเองกันมั่งเลย)

เนื้อหาในเล่ม มีเกือบทุกอย่าง เพราะกลัวขายไม่ออกจัด ก็เลยจัดให้ครบแบบไม่กั๊ก ทั้งเรื่องเล่า เรื่องเที่ยว และภาษาญี่ปุ่น (บางสนพ. ตอนแรกยังถามเลยว่าเน้นจุดขายตรงไหนเนี่ย) ตั้งแต่ก้าวแรกว่าทำไมต้องญี่ปุ่น ฉากดราม่าที่น้ำตาร่วงเป็นสายเมื่อต้องเดินทางจริง เรื่องช้อคๆ ในห้องเรียนวันแรก งานพิเศษที่ได้มาแบบฟลุ้คๆ และจนท้ายที่สุดก็เรียนจบกลับบ้าน จบหกปีในหนึ่งเล่ม

สนใจดูรายละเอียดเพิ่มเติมและตัวอย่างหนังสือได้ที่

http://www.tibbook.com/index.php?lay=show&ac=cat_show_pro_detail&cid=12996&pid=111496